گرسنگی احساسی یا احساس گرسنگی؟

emotional-eating-21گرسنگی احساسی ناگهان و بدون مقدمه به وجود می‌آید درحالیکه گرسنگی واقعی تدریجی بوده و به مرور شدت پیدا می‌کند. در حالتی که گرسنگیتان واقعی باشد، احساس فوری برای غذا خوردن به وجود نمی‌آورد درحالیکه گرسنگی کاذب شما را تحت فشار قرار می‌دهد تا فوراً غذا بخورید و برای غذا خوردن لحظه‌ای به شما امان نمی‌دهد.

گرسنگی احساسی با میل به خوردن غذاها و خوراکی‌های به اصطلاح آرامبخش همراه است در حالیکه اگر واقعاً گرسنه باشید، فرقی نمی‌کند که چه غذایی می‌خورید یا دنبال یک غذای خاص نمی‌گردید. گرسنگی احساسی میل شدیدی برای خوردن غذاها و خوراکی‌های شیرین و چرب به وجود می‌آورد و به همین خاطر هم هست که در خیلی از افرادی که موقع عصبانیت سراغ غذا می‌روند، شیرینی، شکلات، کیک و… اولین انتخاب است.

وقتی گرسنگی کاذب سراغتان می‌آید، فرصت فکر کردن را از شما می‌‌گیرد. درواقع وقتی احساساتتان بر شما غلبه کرده و شما را به سمت یخچال می‌فرستد، بدون اینکه فکر کنید یا قبل از اینکه به خودتان بیایید، متوجه می‌شوید یک جعبه شیرینی خورده اید و حتی از خوردنش لذتی هم نبرده اید. درحالیکه اگر گرسنگیتان واقعی باشد، شما کاملاً نسبت به آن چیزی که می‌خورید، آگاهی دارید و کنترل مقدار غذایی را که می‌خورید دست عقلتان است نه احساستان.

 وقتی دچار گرسنگی احساسی هستید، حتی با خوردن حجم زیاد غذا، باز هم احساس گرسنگیتان ارضا نمی‌شود و همچنان چشمتان دنبال غذاست. در این شرایط آنقدر می‌خورید و می‌خورید که معده‌تان به طرز وحشتناکی پر شده و دیگر جایی برای فرو بردن یک لقمه هم ندارید. در این شرایط از غذا خوردن دست می‌کشید اما نه به این خاطر که دیگر گرسنه نیستید، بلکه به این خاطر که شکمتان علایم هشداردهنده‌ای صادر می‌کند که نشان می‌دهد دیگر جایی برای غذا خوردن باقی نمانده است. در حالیکه گرسنگی واقعی با پر شدن نسبی معده از بین می‌رود و شما کاملاً احساس سیری و رضایت می‌کنید.

گرسنگی واقعی با علایم فیزیکی همراه است، اما گرسنگی کاذب فقط یک احساس است. در شرایطی که گرسنگی واقعی است ممکن است صدای قار و قور کردن شکمتان را بشنوید یا مثلا احساس کنید دلتان ضعف می‌رود. اما وقتی میلتان به غذا خوردن ناشی از یک حمله احساسی باشد، فقط احساس گرسنگی می‌کنید و هیچ علامت خاصی ندارید جز اینکه ممکن است به خاطر این احساس دچار خجالت یا احساس گناه شوید یا خودتان را سرزنش کنید که چرا اینقدر پرخور هستید.